To Kiki 28 Feb 2017

เมื่อวานอาบันเพิ่งเสียน้องแมวที่รักมากกกกตัวหนึ่งอย่างกระทันหันค่ะ เลยเสียสูญนิดๆเลย
.
ปกติอาบันกับน้องกีกี้จะติดกันมาก ชอบคุยกันยาวๆ นอนกอดกัน จะว่าไปอาบันช่วยฉีกถุงน้ำคร่ำของกีกี้ตอนเกิดด้วยเพราะแม่ของมันเพิ่งเคยมีลูกเป็นครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูก ไม่ยอมมาฉีกถุงคลอดตัวเอง อาบันเลยต้องทั้งฉีก ทั้งเช็ด ทั้งตัดสายสะดือแล้วก็ป้อนนมด้วยจนกว่าแม่ของมันจะยอมรับลูกตัวเอง ตั้งนานกว่าแม่มันจะยอม ช่วงนั้นอาบันเลยต้องเป็นแม่นมจำยอม คอยดูกี้ตลอดเวลา ขนาดนอนก็เอามันมาวางบนคอตัวเองด้วยจะได้อุ่นๆ (มั่นใจว่าจะไม่นอนทับมันน้า ไม่แนะนำให้ทำตาม)
.
ตั้งแต่นั้นมา เลยติดกันมากค่ะ โตมา กี้ติดกอดอาบันมากและชอบชวนคุยยาวๆเสียด้วยสิ มันเป็นมากกว่าสัตว์เลี้ยง เป็นเหมือนตุ๊กตาให้กอดเล่น (5555 นุ่มฟูและอุ่นมาก) เป็นอุปกรณ์แก้เครียด กอดแล้วอุ่นและเสียงครางในคอของมันนี่ฟังแล้วผ่อนคลายมากจนหลับสบายเลยค่ะ เป็นเพื่อนแก้เหงา เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนโยนและขี้อ้อน รักมากง่ะ…
.
พอน้องกีกี้เสียกระทันหันต่อหน้าต่อตาเลยช็อคมาก พยายามปั้มหัวใจก็แล้ว… แต่กี้ไม่กลับมาแล้วน่ะ
.
คาใจมากว่าทำไม เพราะก่อนหน้าวันนึงที่กีกี้เริ่มหายใจแบบหอบๆ อาบันก็ลางานรีบพาไปหาหมอแถวบ้านเลย เค้าตรวจปอด หัวใจ ร่างกายและเจาะเลือดด้วย ผลออกมาว่าค่อนข้างปกติ หมอเลยบอกว่าคงเป็นขนกีกี้หนาไปแล้วร้อน ให้มาไถออก (เอาจริงๆคืออาบันเปิดแอร์ตลอดจนตัวเองยังหนาว) แล้วก็อาจจะมีก้อนขนติดข้างใน แต่ไม่ซีเรียส เดี๋ยวก็หาย อาบันเลยชิล ลูบตัวกีกี้แล้วก็คิดว่าเดี๋ยวกินยาแก้แฮร์บอลก็จะหายแล้วนะ
.
วันต่อมา กีกี้จากไปเลยค่ะ อาบันเผลอโทษตัวเองว่าถ้าเราพาไปรพส.อีกที่เพื่อรับฟัง second opinion กีกี้อาจจะยังไม่ตายก็ได้หรือเปล่านะ
.
ในเมื่อเอากีกี้กลับมาไม่ได้แล้ว ยังไงก็น่าจะหาสาเหตุให้ชัดไป เลยพาไปชันสูตรที่รพส.จุฬา หมอบอกว่าหลังชันสูตรเสร็จ ถ้าบริจาคร่าง กีกี้ก็จะได้เป็นอาจารย์ใหญ่ด้วยเพราะตอนนี้มีนักศึกษาแพทย์รุ่นใหม่เข้ามาพอดี
.
เราเลยตัดสินใจบริจาคค่ะ แต่ร้องไห้โฮเลยนะ เหมือนเราจะไม่ได้เจอกันอีก ไม่ได้ฝังเค้า ไม่ได้เอาของเล่นฝังไปกับเค้า เหมือนไม่ได้ลาจากกันให้หมดจด แต่เหตุผลมันชนะความรู้สึกค่ะ เลยกอดกีกี้อีกเป็นครั้งสุดท้าย ร้องไห้อย่างไม่อายหมอเลย
.
…ไม่น่าเชื่อว่าจะเสียใจได้ขนาดนี้ อาบันเชื่อแล้วว่าที่คนเคยเล่าว่ารู้สึกอะไรแปลกๆมันเป็นยังไง… เพราะตอนเราอุ้มร่างกีกี้ เราก็รู้สึกว่ากีกี้ถอนหายใจและตัวยังอุ่นอยู่ รู้สึกเหมือนเค้าคราง purr ด้วย จนแม่ต้องเรียกหมอและแม่บ้านประจำรพส.มาเพื่อบอกอาบันให้เชื่อว่ากี้จากไปแล้วจริงๆ… จากไปนานหลายชั่วโมงแล้วด้วย ก็ไม่อยากปล่อยเลยหนิ >.<
.
เศร้าจังเนอะ
.
วันนี้เบลอๆทั้งวันเลย น้ำตาจะไหลเอาได้ง่ายมากๆ เห็นอะไรที่ทำให้นึกถึงเจ้าเหมียวสุดรักก็พาลจะปล่อยโฮตลอด เลยต้องหาทางหยุดความคิดและจับจิตตัวเองให้จดจ่อกับอย่างอื่นแทนให้ได้
.
แต่…อีกใจหนึ่งก็อยากจะจดจำช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันให้ได้ อีกอย่าง เราไม่ควรให้การสูญเสียทำให้เรานึกถึงแต่เรื่องเศร้าๆแต่ด้านเดียว
.
อาบันแค่นึกว่าถ้ากีกี้ยังอยู่ เราจะสนุกกันอย่างไงดีนะ
.
อืมมม…. เปิดดูรูปเก่าๆ เจอรูปตอนที่อาบันกำลังสวาปามซอฟท์ครีมที่ญี่ปุ่น จำได้ว่าเป็นโมเมนท์ที่แฮปปี้มากๆ ไอติมอร่อยสุดๆ อากาศก็ดี สถานที่ก็สวยงาม ดูรูปนี้แล้วอมยิ้มเลย
.
อ้ะ ถ้ายังงั้น แบ่งไอติมให้กีกี้ ไมเคิล และเฟลิซกินด้วยดีกว่า… อร่อยจัง
.
วาดรูปแบบสมาธิไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ช่วยได้เยอะเลย แต่พอวาดเสร็จก็เอาอีกแระ T_T ต้องค่อยเป็นค่อยไปแหละ
.
วันนี้อาบันอาจจะยังเศร้าอยู่ ยังไงก็เป็นคนธรรมดาๆที่มีอารมณ์หนิเนอะ แต่วันหนึ่งเราจะเข้มแข็งและหายเศร้า ให้เหลือแต่ความรู้สึกดีๆนะ จะรีบกลับมาร่าเริงไวไว จะทำได้นู่นนี่ได้อีกมากมาย
.
“คิดถึงกี้มั่กๆๆๆ กี๊กี๋ ขอบคุณมากน้าจ๊า แม่รักกี้มากๆเลย ขอบคุณที่รักแม่มาตลอดน้า แม่รู้ว่าหนูพยายามที่สุดแล้ว แม่ก็เช่นกันนะลูก จุ๊บๆ”

16992020_1274479792630092_8872215190896463819_o
วาดด้วยสีน้ำ Sennelier บนกระดาษ Arche 
Advertisements

Bizarre Night Safari Experience

img_20160222_014458.jpg

One of the most absurd zoos I’ve ever been to (only second to the pig-tiger Sriracha Zoo).

Predators sleepily stalled next to their food (who also looked bored and unthreatened). Wild pigs looked so strange, like cut-and-paste pictures of matte black dog bodies with pig nostrils and super slim legs. Their tummies looked oval. Their straight smooth tails wagged for food as they speedily ran after our trams with their tiny toothpick legs.

Then a village of million twins of zebras trotted along. They reminded me of Agent Smiths in The Matrix. As I stared at them, my head started to spin and twirl into their stripe hypnotic patterns and mohawk hair. They showed me their straight yellow teeth and pink gums; their fake eyelashes fanned as their black dolly eyes gleamed with hope. Their butts were very big, tight and round. Suddenly Beyonce’s music vdo came into my mind. Bounce. Bounce. Pop. Pop. Shake. Shake. Hair flip. Booty dance. I didn’t know why. I felt tribal. I shook my head to clear my mind. Then it was the end of the tour. Very surreal. I’m not sure if this was all a dream.